فال حافظ

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید
صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش که آب زندگیم در نظر نمی‌آید
قد بلند تو را تا به بر نمی‌گیرم درخت کام و مرادم به بر نمی‌آید
مگر به روی دلارای یار ما ور نی به هیچ وجه دگر کار بر نمی‌آید
مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید وز آن غریب بلاکش خبر نمی‌آید
ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا ولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید
بسم حکایت دل هست با نسیم سحر ولی به بخت من امشب سحر نمی‌آید
در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز بلای زلف سیاهت به سر نمی‌آید
ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس کنون ز حلقه زلفت به در نمی‌آید
بسیار بی قرار و بی تاب شده ای و همه چیز را از دست رفته می بینی . رسیدن به کام و مراد را محال می دانی. دعا هم می کنی ولی نتیجه نگرفته ای مطمئن باش آنقدر عمر می کنی که به تمام آرزوهایت برسی. دل از خدا جدا نکن و امیدوار باش که در آینده ای نزدیک به مراد خود خواهی رسید.
بازگشت به لیست غزلیات حافظ قدرت گرفته از